Wanneer je masker begint te knellen

We leren al vroeg hoe we ons moeten aanpassen. Maar wat gebeurt er als de glimlach die we dragen niet meer van onszelf is?

Tijdens het eerste jaar van mijn opleiding tot massagetherapeut kregen we de opdracht om voor onze persoonlijke ontwikkeling een sprookje te schrijven. Ik koos ervoor om een bestaand sprookje te bewerken, zodat het mijn eigen verhaal weerspiegelde: het sprookje van de maskermaker.

Het vertelt over een jonge vrouw die zich niet geaccepteerd voelt. Ze vindt zichzelf lelijk en voelt zich buitengesloten. Op een dag besluit ze naar de maskermaker te gaan om een masker te laten maken, een mooi, blij gezicht dat haar helpt om erbij te horen. De maskermaker waarschuwt haar: “Wees voorzichtig, want als je het masker te lang draagt, kun je het niet meer afzetten.” Toch zet ze het op.

In het begin lijkt alles beter. Mensen reageren vriendelijk, ze voelt zich gezien en geliefd. Maar na verloop van tijd begint het masker te knellen. Ze herkent zichzelf niet meer. Wanneer ze het wil afdoen, lukt dat niet. In haar wanhoop keert ze terug naar de maskermaker, die haar op pad stuurt naar De Wijze, hoog op de berg.

De tocht is lang en zwaar. Onderweg ontmoet ze mensen die haar spiegelen, met wie ze lacht, huilt en groeit. Beetje bij beetje leert ze weer voelen wie ze werkelijk is. Wanneer ze eindelijk bij De Wijze aankomt en in de spiegel kijkt, ziet ze dat het masker al verdwenen is. Wat overblijft, is haar eigen gezicht: open, krachtig en puur.

De kern van dit sprookje raakt iets wat we allemaal kennen. We dragen allemaal maskers om aan verwachtingen te voldoen of niet gekwetst te worden. Soms raken we ze zo gewend dat we vergeten wie we daarachter zijn. Pas als we durven kijken, voelen en onze eigen weg bewandelen, ontdekken we dat het masker vanzelf verdwijnt wanneer we weer durven zijn wie we echt zijn.

Tijdens mijn eerste jaar bij Holos begon ik stap voor stap meer van mezelf te laten zien. Dat voelde soms spannend en kwetsbaar, maar ook bevrijdend. Het proces duurt tot op de dag van vandaag voort. Nog steeds merk ik dat het in de ene situatie makkelijker is dan in de andere. En dat is oké. Want telkens als ik weer een stukje van mezelf durf te laten zien, voelt dat als thuiskomen bij wie ik werkelijk ben.

In lichaamsgerichte therapie, zoals massagetherapie, kan dit proces mooi ondersteund worden. Het lichaam liegt niet, het onthoudt wat we liever niet voelen en laat zien waar we ons hebben aangepast. Door met aandacht aanwezig te zijn bij wat voelbaar is, kunnen lagen van spanning en bescherming langzaam verzachten. Zo ontstaat er ruimte om dichter bij jezelf te komen, zonder masker, zonder rol. Gewoon jij.